Zeven classifiers, 28 landenteams, telkens twaalf spelers per team: op het WK in Canada had Wouter Terryn de eindverantwoordelijkheid over de classificatie van bijna 350 spelers. “Ik deed alle coördinatie en administratie om ervoor te zorgen dat de classificatie van alle ploegen in orde was”, vat hij zijn rol samen. Concreet betekent dat: panels van drie classifiers samenstellen per team, nieuwe spelers beoordelen en spelers herevalueren.

Maar wat houdt zo’n classificatie precies in? “In de gehandicaptensport krijgen alle spelers een classificatie om ervoor te zorgen dat er op een gelijkwaardige manier aan competitie gedaan kan worden”, legt Wouter uit. In het rolstoelbasketbal krijgt elke speler een punt tussen 1 en 4,5, in stappen van een half punt. De som van de vijf spelers op het veld mag niet hoger zijn dan 14 voor nationale teams, zo is je uiteindelijke classificatie als speler wel bepalend voor het spelverloop.

Er zijn drie bewegingen om rekening mee te houden bij het bepalen van de functionele mogelijkheden van een speler: “We kijken of spelers kunnen links en rechts draaien met je romp, voor- en achterwaarts kunnen bewegen, en of ze zijwaarts kunnen bewegen. Een 1-punter kan geen van die bewegingen, een 4,5-punter kan ze allemaal, naar beide kanten”, aldus Wouter. 

Meewerken aan een wereldkampioenschap draait voor Wouter niet alleen om het classificeren van spelers. Hij wil eraan bijdragen dat rolstoelbasketbal voor iedereen eerlijk en zinvol is. In zijn rol vindt Wouter het dan ook vooral belangrijk dat er altijd correct gehandeld wordt: “Als je in eer en geweten juist handelt, zoals het beschreven staat in de reglementering, dan ben je alleen maar fair voor iedereen. Dan ben je een meerwaarde voor een eerlijke competitie. Ik leg mijn keuzes ook altijd uit aan de speler en de coach, en dat is heel belangrijk. Ik heb nog zelden meegemaakt dat dat niet aanvaard werd.”

Naast de inhoudelijke kant van zijn job op het WK, hield Wouter er ook een bijzondere herinnering aan over. Een van de twee wedstrijdvelden in Canada lag namelijk bovenop een ijspiste. “Op het ijs lag een rubberen mat van een centimeter, en daarbovenop een parketvloer. Wij zaten de hele dag rond het veld op diezelfde rubberen vloer om de wedstrijden te observeren. Na een tijdje werd het echt heel koud.” De oplossing? Een spoedbezoek aan de kledingwinkel. “We hebben goede winterkousen gekocht en droegen vaak twee t-shirts, een trui en onze jas erbovenop”, lacht Wouter. Een WK om nooit te vergeten dus, en dat niet enkel door de sportieve prestaties!