Op haar 16e zocht Melanie Liebaut naar een geschikte studentenjob, maar als je elke week 4 keer traint en wedstrijden speelt, is dat niet zo gemakkelijk. Haar papa trok de logische conclusie: als je toch al in de zaal bent, volg dan maar meteen een coachingscursus. En zo begon het allemaal. Eerst bij de U8, daarna stroomde ze door naar de U12 en U14 en ondertussen heeft ze alle opleidingen en leeftijden doorlopen. Momenteel staat ze met een trainer A-diploma aan het roer van de U21 heren van Okapi Aalst.

Vrouw in een mannenwereld

Melanie coachte in het verleden al verschillende damesploegen, maar toch gaat haar voorkeur uit naar herenteams. “Het is een andere manier van coachen. Als ik iets zeg, dan blijft het op het basketbalveld en daarmee is de kous af. Bij vrouwen blijven zaken vaak langer hangen", lacht ze.

Als coach van een herenploeg is Melanie een vrij zeldzaam gezicht langs de zijlijn. “Ik heb het gevoel dat ik mij soms twee keer meer moet bewijzen dan een mannelijke coach. We krijgen nog steeds minder kansen, maar ik heb geluk gehad dat de coördinator bij Okapi wel in mij geloofde.”

En dat doen de ‘boys’ in haar team ook: “Het liep eigenlijk heel vlot vanaf het begin van het seizoen. Voor hen is het heel belangrijk als ze een vraag stellen, dat je daar een antwoord kunt op geven, dus zelfverzekerd overkomen is echt een must! Ik probeer hen ook inspraak te geven en ik behandel hen ook wel echt als jongvolwassenen.”

10 op 10 en een afscheid om nooit te vergeten

Maar hoe krijg je een team van jongvolwassenen op de rails? Volgens Melanie ligt de sleutel tot succes in openheid en vertrouwen, maar ook heldere verwachtingen. "Ik ben echt niet voor het schrikbewind. Als iemand een shot mist maar de juiste beslissing neemt, ga ik daar niet boos op zijn. Maar de fighting spirit en next play mentality die ze na de gemiste kans tonen, wil ik er wel inkrijgen.”

Dit seizoen draaide het bij de U21 van Okapi uiteindelijk als een trein. Na een wisselvallige start en een vroege bekeruitschakeling vond het team zichzelf terug vanaf november. "Dat was echt een kantelpunt. Ik had te maken met een vriendengroep die zowel op als naast het veld heel goed overeenkwam." In de tweede ronde wonnen ze alle tien hun wedstrijden. "Dat is echt een team effort geweest. Ik ben supertrots op die boys."

Het mooiste moment van het seizoen voor Melanie was niet die tiende overwinning, maar wat ernaast gebeurde. Drie spelers speelden hun laatste wedstrijd voor het team en kregen een gepast afscheid: "Iedereen van het team heeft hen laten scoren. Die boys op de bank sprongen recht, cheerden, waren oprecht gelukkig voor de afscheidnemers. Dat had niks te maken met die 10 op 10, maar alles met hoe mijn team gegroeid is. Die positieve flow is waar basket om draait.

Stap voor stap omhoog

Haar ambities als coach? Die zijn er, maar Melanie wil alles stap voor stap doen. "Ik ben ambitieus, anders had ik die trainer A niet gedaan. Maar ik ben ook realistisch. Ik zou liever stapsgewijs groeien en bijvoorbeeld eerst assistant coach worden van een hogere ploeg. Leren van een leermeester die de kneepjes van het vak kent en zo blijven groeien naar de top.” Eén ding is zeker: stilstaan doet ze niet!

(Tekst: Zoë Finck)