Wouter was 13 jaar toen hij zijn o2iciële scheidsrechterscursus deed. Niet omdat iemand hem ertoe dwong, maar omdat hij als speler zelf altijd dacht: “Hoe moeilijk kan het zijn?” "Ze zeiden dan tegen mij: ‘Ga het dan zelf eens doen’”, lacht Wouter. “En toen ik dat deed, vond ik het eigenlijk leuk.” De cursus vond plaats in de sporthal van Gembo in Borgerhout. Als 13-jarige geraak je daar natuurlijk niet zomaar, dus vroeg hij zijn vader om mee te gaan. “Hij was er toch, dus hij heeft de cursus dan ook maar gedaan.” En zo werden vader en zoon officieel scheidsrechter op dezelfde dag. Twee weken later werd Wouter 14 jaar en mocht hij zijn eerste wedstrijden fluiten.

Samen fluiten

Die toevallige start groeide al snel uit tot een gedeelde passie. Vader en zoon floten jarenlang samen wedstrijden. “Ik was altijd de jongste, dus hij was altijd de pineut van wat ik deed”, grijnst Wouter. “Op een bepaald moment zette ik een speelster buiten met
haar tweede technische fout, en dan was het zijn schuld en niet die van mij.”

Nu is Wouter zelf vaak de meest ervaren scheidsrechter op het terrein en begeleidt hij zijn jongere collega’s. Naast feedback, geeft hij ook altijd mee om plezier te (blijven) hebben op het terrein. Na al die jaren is het een passie geworden voor hem, en dat is ook nodig, want het is een hobby waarin hij veel tijd investeert.

Wouter heeft een duidelijke visie op wat een scheidsrechter maakt of kraakt. “Het reglement is maar een toolbox om een wedstrijd te kunnen leiden. Hoe je op het veld staat en hoe je bepaalde beslissingen communiceert, dat leer je door het zelf te doen, te kijken naar goede voorbeelden en aanpassingen te maken na reflectie. Ervaring is het allerbelangrijkste om een goede wedstrijd te fluiten.” Het pad naar het hoogste niveau verloopt stap voor stap: van provinciaal naar landelijk en uiteindelijk naar nationaal. Bij elke stap komen er evaluatoren langs en moeten er fysieke en theoretische testen afgelegd worden. "Je moet hetzelfde reglement kennen, maar de fysieke test is steeds iets zwaarder", legt Wouter uit.

Leiderschap tonen

Scheidsrechters zijn vaak niet de populairste personen op het basketbalveld, maar Wouter zelf heeft gelukkig nog niet veel negatieve ervaringen meegemaakt. “Een keer kwamen supporters na de wedstrijd naar mij toe om verhaal te halen en ik maakte ook al een vechtpartij tussen twee ploegen mee.” Als je bijna 16 jaar in het vak staat, valt dat al bij al nog mee.

Maar hoe zorgt Wouter er dan zelf voor dat bepaalde situaties niet escaleren? Zijn aanpak op moeilijke momenten is er een van leiderschap." Als ik iets zie aankomen, ga ik gewoon eens polsen bij de coach of de spelers: 'Wat is er aan de hand?’ Als je leiderschap vertoont en spelers en coaches voelen aan dat je de wedstrijd in handen hebt, dan zal de spanning al snel verminderen.”

Die leiderskwaliteiten wil Wouter in de toekomst nog verder ontwikkelen. Zijn ambities liggen namelijk nog een niveau hoger: “Ik zou graag wedstrijden in TDM1 fluiten. Daar fluit je ook met drie scheidsrechters en dat wil ik wel echt nog bereiken, dat is mijn
realistisch doel. Mijn droomdoel is om in de BNXT-League te belanden”

(Tekst: Zoë Finck)